Campbell

Anisotome latifolia ©Gerrie Quispel
Anisotome latifolia ©Gerrie Quispel

Het eiland Campbell staat bekend om de bijzondere flora en de koningsalbatrossen die hier broeden. Het klimaat is typisch voor de subantarctische eilanden: nat, winderig en een temperatuur van enkele graden boven het vriespunt. Het eiland ligt op 52°33'Z 169°09'O (700 km ten zuiden van Bluff) en is daarmee het zuidelijkste van de Nieuw-Zeelandse subantantarctische eilanden. Het heeft een oppervlakte van iets meer dan 113 km2. De kustlijn is diep ingesneden door twee fjorden: Northeast Harbour en Perseverence Harbour. Het landschap is heuvelachtig met als hoogste punt Mount Honey (569 m). Voor de kust liggen nog verscheidene kleine eilanden, rotsen en riffen. In een ver verleden is het eiland bedekt geweest door een ijskap en gletsjers. De gletsjers hebben het landschap geslepen tot het fjordenlandschap zoals we het nu kennen.

De begroeiing bestaat voornamelijk uit grassen, struiken en kruiden. Er zijn meer dan 200 hogere planten geteld, waarvan er maar 128 inheems zijn. Ondanks de sterke wind worden struiken uit de geslachten Dracophyllum (heideachtigen), Coprosma en Myrsine divaricata toch nog vijf meter hoog. Verder groeien er op Campbell de mooiste reuzenkruiden zoals drie soorten reuzenmadelieven (Pleurophyllum specoisum, Pleurophyllum criniferum en Pleurophyllum hookerii), de Campbellreuzenwortel (Anisotome latifolia) Marsippospermum gracile, de Gele subantarctische lelie (Bulbinella rossii), twee endemische soorten vergeet-me-nietjes (Myosotis antarctica en Myosotis capitata) en de endemische gentiaan Gentiana antarctica.

De belangrijkste albatrossen die hier broeden zijn de koningsalbatros (circa 7000 paar), de Campbell albatros (26.000 paar) en de grijskopalbatros (7000 paar). Op Campbell broeden niet alleen albatrossen, maar ook een van de zeldzaamste pinguïns, namelijk de geeloogpinguïn. Men schat het aantal op het eiland op 2000. De rotsspringer is hier zo goed als verdwenen. Verder komen er onder andere voor: de noordelijke reuzelstormvogel, de grijze stormvogel, de zwarte stormvogel, de Campbell-aalscholver, de Campbelltaling, de wenkbrauweend, de subantarctische grote jager, de kelpmeeuw- en de roodsnavelmeeuw, de zuidpoolstern en de Australische brilvogel.

Op de rotsen aan en voor de kust liggen regelmatig Nieuw-Zeelandse pelsrobben en een enkele zuidelijke zeeolifant. De wateren rondom Campbell zijn het foerageergebied van de zuidkaper en de zandloperdolfijn.

Het eiland is in januari 1810 ontdekt door de Australische pelsjager Frederick Hasselborough. Ondanks de sterk teruglopende populatie pelsrobben werden er tot 1842 vergunningen afgegeven voor de jacht op Campbell. In diezelfde tijd werden er slechts enkele wetenschappelijke expedities naar het eiland gemaakt. De eerste die een begin maakte met een inventarisatie van de flora en fauna was James Clark Ross tijdens zijn expeditie naar de Rosszee (1840-1842).

In 1909 werd er een klein walvisstation gebouwd. De vangst was goed dus in 1911 kwam er een tweede station bij. Daarna ging het echter snel bergafwaarts met de vangsten. In 1916 verdwenen de walvisvaarders van Campbell.

Vanaf 1895 werden er vergunningen afgegeven aan boeren om schapen te houden op het eiland. Er werd zelfs een complete boerderij gebouwd bij Tucker Cove, een beschutte zijarm van Perseverance Harbour. In 1931 werd de schapenboerderij verlaten met achterlating van de circa 4000 schapen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden soldaten op het eiland gestationeerd om te voorkomen dat vijandelijke schepen en zelfs onderzeeboten zich schuil zouden houden in de diepe fjorden. De soldaten hebben als een soort bezigheidstherapie en persoonlijke interesse een verdere inventarisatie van de planten op het eiland gemaakt. Later werden er wetenschappelijke studies gedaan naar flora en fauna, waarbij onder andere 20.000 koningsalbatrossen geringd werden.

In 1954 werden de eilanden uitgeroepen tot natuurreservaat. Er werd een plan opgezet om de schade, die aangebracht was door onder andere de schapen, te herstellen. Het duurde nog tot 1990 voor alle schapen waren verwijderd. In 1998 werd het eiland uitgeroepen tot Werelderfgoed.

Andere bestemmingen op de route vanuit Nieuw-Zeeland en Australië

  • Aucklandeilanden

    Koningsalbatros ©Lauk Quispel
    Op 460 km ten zuiden van Bluff ligt de grootste subantarctische eilandengroep van Nieuw-Zeeland. Auckland is het grootste eiland met 510 km2. Het eiland is aan...
  • Cape Adare

    Hutten van Carsten Borchgrevink, Cape Adare
    Op het bijna noordelijkste punt van de Rosszee (71°17'Z 170°14'O) ligt Cape Adare. Ross ontdekte dit punt tijdens zijn expeditie in 1841. Hij noemde de kaap naar...
  • Commonwealth Bay

    Commonwealth Bay
    In de Dumont d’Urvillezee (Oost-Antarctica) ligt een baai die door Douglas Mawson op 08 januari 1912 werd ontdekt. Hij noemde de baai Commonwealth Bay. De kaap...
  • Dry Valleys

    Blood Falls, Taylorvallei
    Dry Valleys is een uniek gebied dat wordt afgeschermd van de immense poolijskap door de Transantarctic Mountains. Ze zijn ontstaan doordat de gletsjers die van...
  • Macquarie

    Macquarie ©Lauk Quispel
    Macquarie ligt ongeveer halverwege Tasmanië en Antarctica op de plaats waar de Indische en Stille Oceaan elkaar ontmoeten (54°30'Z 158°57'O). Het eiland heeft...
  • Ross

    Shackleton hut, Cape Royds
    Aan het einde van het Ross-ijsplateau ligt het eiland Ross. Op dit eiland alleen al ligt een aantal van de bekendste bezienswaardigheden van Antarctica. De...
  • Ross-ijsplateau

    Ross-ijsplateau
    Op de rand van het poolplateau ontspringen diverse gletsjers. Maar liefst acht gletsjers gaan via de Transantarctic Mountains richting de Rosszee. Waar de...
  • Snareseilanden

    Snareskuifpinguïns ©Lauk Quispel
    De Snaresarchipel ligt 209 km ten zuidwesten van Bluff op 48°01'Z 166°36'O. De archipel is verdeeld over twee groepen eilanden. De eerste groep bestaat uit het...
  • Terra Nova Bay

    IJsberg C-16 breekt een groot stuk af van de Drygalski IJstong, 2006
    Deze baai ligt ingesloten tussen de Drygalski IJstong en Cape Washington op 74°50'Z 164°30'O. Er is in 1986 een Italiaanse basis gebouwd, waar vooral...