Varen in het oosten van Canada

Vroeger onmisbaar, nu recreatie: kanoën (foto: Ronald de Lange)
Vroeger onmisbaar, nu recreatie: kanoën

Kano’s en kajaks waren van levensbelang voor het transport van het bont waarmee Canada groot is geworden. Het waren ook de belangrijkste vervoermiddelen van de inheemse bewoners. Van de ontelbare hoeveelheid meren en rivieren in Canada is circa drieduizend kilometer bevaarbaar. Tegenwoordig is het vooral vracht dat met schepen wordt aangevoerd of geëxporteerd. De belangrijkste havens in het oosten van Canada zijn Halifax in de provincie Nova Scotia, Montréal in de provincie Québec, Ville de Québec in diezelfde provincie, en Toronto, Oshawa, Hamilton en Thunder Bay in de provincie Ontario. De weg over zee naar de oostkust van de Verenigde Staten van Amerika wordt ook vaak begonnen in Saint John in de provincie New Brunswick en in St. John’s op het Island of Newfoundland (deel van de provincie Newfoundland and Labrador). De pleziervaart is sterk ontwikkeld. In de historische kanalen en riviertjes wemelt het van de jachten, woonboten en ‘caravans op een schuit’.

Veerboten

Tal van veerboten varen over rivieren en meren heen en weer. Daarmee wordt vooral voorkomen dat automobilisten zeer ver moeten omrijden.

Island of Newfoundland

Het Island of Newfoundland is per auto alleen met veerboten bereikbaar. Die vertrekken uit North Sydney op Cape Breton Island in de provincie Nova Scotia en varen naar Argentia en Port aux Basques, beide aan de zuidkust van dat eiland. In verband met ijsgang wordt naar Argentia alleen in de zomermaanden gevaren. De veerboot naar Port aux Basques vaart het hele jaar door iedere dag.

Labrador

Tussen St. Barbe in het noorden van het Island of Newfoundland en Blanc-Sablon op de grens van Québec en Labrador vaart eveneens een veerboot. Dit is voor autoverkeer de beste weg naar Labrador (deel van de provincie Newfoundland and Labrador).

Prince Edward Island

De eilandprovincie Prince Edward Island is door middel van een brug met de provincie New Brunswick verbonden. Niettemin vaart er ook nog een veerboot vanaf de zuidoostelijke punt naar de provincie Nova Scotia.

St. Lawrence Seaway

Aparte vermelding verdient de St. Lawrence Seaway. Dat is een zeeweg die de Atlantische Oceaan (of eigenlijk de Gulf of St. Lawrence), de St. Lawrence River en de vijf Grote Meren van Noord-Amerika met elkaar verbindt tot één bevaarbare route. Hij gaat tot aan het westelijke eind van Lake Superior, dat is bij Thunder Bay in de Canadese provincie Ontario en Duluth in de VS-staat Minnesota. Het is een project van Canada en de VS samen.

Ruim acht dagen varen

Deze zeeweg is bij elkaar circa 3700 kilometer lang. Een gemiddeld schip doet daar ongeveer 8,5 dag over. Onderdeel ervan is het Welland Canal in Ontario dat is gebouwd om de Niagara Falls te omzeilen (zie voor meer daarover de pagina's over het schiereiland Niagara Peninsula). Door deze vaarroute hebben vijftien belangrijke internationale havens in Canada en de VS en zo'n vijftig kleinere, regionale havens rechtstreeks toegang tot de internationale oceanen. Boten van maximaal 225,5 meter lang, 23,8 meter breed en een diepgang van acht meter kunnen door deze vaarroute.

Grootste inlandse waterweg

Naar verluidt is deze zeeweg een van de grootste inlandse waterwegen ter wereld. Dankzij zeven enorme sluizencomplexen overwinnen schepen tussen Montréal (Canadese provincie Québec) en Lake Ontario een hoogteverschil van ongeveer 75 meter. Tussen Lake Ontario en Lake Erie brengen acht sluizen de vaartuigen nog eens ruim 99 meter omhoog of naar beneden. Bij Sault Ste. Marie (provincie Ontario) ter hoogte van de overgang van Lake Huron naar Lake Superior zijn vier sluizen, maar die liggen naast elkaar. Schepen hoeven er dus slechts één te nemen. Het te overbruggen niveauverschil hier is ruim negen meter. Van Lake Superior tot aan de Gulf of St. Lawrence zakt een schip in totaal 183,5 meter.

Bouw

In 1954 werd met de werkzaamheden voor deze zeeweg begonnen. Er moesten vier bruggen bij Montréal worden aangepast en omhoog gebracht, nieuwe kanalen gegraven en bestaande dieper gemaakt, nieuwe sluizen gebouwd. Een gebied van bijna 260 vierkante kilometer bij het toenmalige Aultsville in Ontario moest worden ontruimd om een waterkrachtcentrale met waterreservoir te kunnen bouwen. De 6500 bewoners en hun 550 huizen werden overgebracht naar drie nieuwe woonplaatsen: Iroquois, Ingleside en Long Sault (zie over dat verdronken land ook bij Long Sault en omliggende plaatsen in Ontario). Op 25 april 1959 kon de St. Lawrence Seaway in gebruik worden genomen. Hij is maar een deel van het jaar bevaarbaar. Van eind december tot circa eind maart is de zeeweg ontoegankelijk door ijsgang en dichtgevroren delen.