Distributie van eerste levensbehoeften

Distributieboekje
Distributieboekje

Voor de Cubanen geldt een bonnensysteem voor de eerste levensbehoeften. Aan de hand van de gezinssamenstelling wordt een zekere hoeveelheid van een zeker product aan de inwoners toegekend. Ze kunnen met gebruikmaking van hun bonboekjes in winkels terecht om het op de bon aangegeven artikel te kopen. De winkel waar ze hun producten kunnen kopen, wordt eveneens door de overheid bepaald.

Dat gebeurt om twee redenen. Ten eerste weet de overheid welke hoeveelheid van een bepaald product naar een winkel moet worden gebracht (een soort buurtsuper) en er wordt voorkomen dat, als in een bepaalde winkel dat artikel niet meer voorhanden is, naar andere winkels wordt uitgeweken.

Als extra bijkomstigheid voorkomt de overheid op deze manier een al te levendige handel in bonnen. Voor kinderen en bejaarden gelden afwijkende regelingen. Door Cubanen worden de rantsoenen gezien als voldoende voor 10 dagen tot maximaal 2 weken. Een levendige handel op de zwarte markt is het directe uitvloeisel van het distributiesysteem. Artikelen zijn op de zwarte markt echter peperduur. Een kilo suiker kost al gauw 500 centavos, winkelwaarde 14 centavos. Voor een liter melk die in de winkel voor 20 centavos over de toonbank gaat, wordt het tienvoudige betaald.

Veel mensen hebben een tweede baan, ze werken in een hotel in de keuken, ze proberen in de buurt van toeristen te komen, ze bedelen en soms stelen ze. Artsen en leraren laten zich in natura betalen en natuurlijk is er de ruilhandel. Men doet klussen voor elkaar, dienstverlening vanuit de eigen kunde tegen dienstverlening door een ander vanuit diens professie, het zijn allemaal manieren om de overleven. Oké, het versterkt het door Castro zo gepropageerde solidariteitsgevoel, maar of de economie er baat bij heeft?

Elektriciteit wordt niet gedistribueerd. Men betaalt een vast bedrag per eenheid. Bij een hoger gebruik wordt de prijs per eenheid fors hoger. Op deze manier wordt het gebruik van energie enigszins aan banden gelegd. De economische crisis bracht weer andere maatregelen waarover later meer.

Water wordt per periode beschikbaar gesteld, waarvoor men per persoon een kleine vergoeding per maand betaalt. In Havana krijgt men daarvoor eenmaal per twee dagen, in Santiago de Cuba eenmaal per drie dagen water uit de kraan. Men moet water opslaan voor de dagen dat er geen distributie plaatsvindt. Op het platteland heeft men lang niet overal de beschikking over een waterleiding. Per dorp, per wijk of per boerderij zijn putten geslagen. Veel boerderijen hebben geweldige watertanks op hun erven om de regen op te vangen.

Woningen die op een openbare riolering zijn aangesloten moeten daarvoor eveneens een kleine bijdrage leveren. Maar wat is klein bij een gemiddeld maandinkomen van ongeveer 20 euro?

 

Gerelateerde onderwerpen

  • Criminaliteit

    Attentie op drukke plaatsen!
    De criminaliteit op Cuba is betrekkelijk gering. Meestal zijn toeristen het slachtoffer van diefstal op straat en vaak hebben ze daartoe zélf aanleiding gegeven...
  • Cuba en de economische crisis

    Inzet van ossen in de lanbouw
    De internationale economische crisis liet ook Cuba niet onberoerd. Het aantal toeristen liep in het eerste kwartaal van 2009 fors terug en bovendien besteedden...
  • Cuba en rum: een succesformule

    Ron Matusalem
    De rum is niet altijd populair geweest op Cuba. Sterker nog, de omliggende Engelse koloniën ontdekten de rum als drank veel eerder dan de Cubanen. Dat had alles...
  • Cubaanse sigaren: wereldvermaard

    De kenner vraagt om Montechristo
    Een Cubaanse sigaar wordt in Nederland en België simpelweg ‘havana’ genoemd. Veel havana’s komen van de Dominicaanse Republiek. Een kenner vraagt naar het merk...
  • Economie en geld op Cuba

    Pesos, betaalmiddel voor Cubanen
    ‘Als je op Cuba miljonair bent en je bezit bestaat uit pesos, kun je nog geen flesje bier kopen!’ In grote lijnen tekent deze opmerking de Cubaanse economie. Na...
  • Exportcijfers

    Suiker: belangrijk voor de export
    In 2013 steeg de Cubaanse export met 10% t.o.v. 2012. De belangrijkste exportlanden zijn Canada, China, Venezuela, Nederland en Spanje. De belangrijkste...
  • Geleide economie

    Buurtsuper
    De Cubaanse economie noemt men geleide economie. Dat wil zoveel zeggen dat er geen vrije markt is. Uitgaande van de gedachte dat ieder in gelijke mate eigenaar...
  • Opkomst en teloorgang van het suikerimperium

    Met een boodschap van de leider
    Wie een klein stukje over Cuba gereisd heeft zal zich met verbazing afvragen wat die Cubanen met alle suiker doen. Vooral in het centrum van het land zie je...